odniepamieci.pl

It is a long established fact that a reader will be distracted by the readable content of a page when looking at its layout. The point of using Lorem Ipsum is that it has a more-or-less normal distribution of letters, as opposed to using 'Content here, content here', making it look like readable English. Many desktop publishing packages and web page editors now use Lorem Ipsum as their default model text, and a search for 'lorem ipsum' will uncover many web sites still in their infancy. Various versions have evolved over the years, sometimes by accident, sometimes on purpose (injected humour and the like).

Where does it come from?

Contrary to popular belief, Lorem Ipsum is not simply random text. It has roots in a piece of classical Latin literature from 45 BC, making it over 2000 years old. Richard McClintock, a Latin professor at Hampden-Sydney College in Virginia, looked up one of the more obscure Latin words, consectetur, from a Lorem Ipsum passage, and going through the cites of the word in classical literature, discovered the undoubtable source. Lorem Ipsum comes from sections 1.10.32 and 1.10.33 of "de Finibus Bonorum et Malorum" (The Extremes of Good and Evil) by Cicero, written in 45 BC. This book is a treatise on the theory of ethics, very popular during the Renaissance. The first line of Lorem Ipsum, "Lorem ipsum dolor sit amet..", comes from a line in section 1.10.32.

Małe świadectwo tego, że nawet takim podlaskimi rubieżom jak moje rodzinne okolice, zdarzało się być przedmiotem konkretnych działań królewskiej administracji. Tu dokument wydany na rozkaz króla Augusta III Sasa w 1750 r. w sprawie zakazu obciążania nowymi ciężarami poddanych ze wsi: Olszanki, Korczowki, Prochenek, Szydłowki, Łepkow, Kornicy i Szpakow.

[Z Boże]y Łaski Krol Polski Wielki Xiąże Litewski, Ruski, Pruski, Mazowiecki, Żmudzki, Kijowski, /

[...Pod]laski, Inflantski, Smolenski, Siewierski y Czernichowski a Dziedziczny Xsiąże Saski y Elektor. /

[...]m Naszym Wszem wobec y kazdemu z osobna komu wiedziec o tym należy. Iż uskarzali się przed Nami y Sądem Naszym Referendar - /

[...]korną Suplikę Pracowici Poddani Wsiow Naszych Olszanki, Korczowki, Prochenek, Szydłowki, Łepków, Kornicy i Szpaków do starostwa /

[...] iż lubo Ci Poddani Dekret w Sądach Naszych Referendarskich na fundamencie Praw y Przywileiow Sobie Nayiasnieyszych Antecef - /

[...]estawieniem się Wielmoznego Starosty Naszego Losickiego, tudziesz Urodzonego Kommisarza y Szlachetnych Administratora y Pisarza /

[...]a Szesnastego Miesiąca Kwietnia Roku terazniejszego otrzymali, przez który Dekret przy Prawach Swoich Aż(?) Poddani Konserwowani /

[...]nsze y powinnosci odbywac im należy opisano iest iednak nad opis tegoz Dekretu wyżey de Actic wyrazonego y ordynacyi w nim /

[...] Starostwa Naszego Losickiego w Robociznach Daninach y Czynszach uciemieżeni y aggrawowani zostają. Przeto po Wielmoznym /

[...tu]dziesz Komissarzu, Administratorze y Pisarzu Prowentowym(?) Iego, to miec chcemy, aby do decyzyi Sprawy teyże w Sądach Naszych /

[...] Powinności w Ordynacyi tegoż Dekretu nieznay[...]ących się, nie przymuszali Surowie pod Prywacyą Starostway oddaleniem /

[...tud]ziesz Szłachetnych Administratora y Pisarza Prowentowego przykazuyemy […] Naszym chcą(?) mieć w Obserwancyi De /

[...]y do Decyzyi Sprawy napominamy. Dan w Warszawie Dnia 27 Miesiąca Maja Roku Pańskiego 1750 Pa /

[...] Roku

Referendarz Koronny Na Własne Krola Iegomosci Rozkazanie

August III w obronie praw mieszkańców Olszanki, Korczowki, itd.
żródło: Archiwum Główne Akt Dawnych Sygnatura: 1/2/0/-/588

Jakiś czas temu natknąłem się w Archiwum Państwowym w Lublinie na dokument dotyczący ikony Matki Bożej Bolesnej, znajdującej się obecnie w kościele katolickim w Próchenkach. Pochodzi on z 1908 r. czyli z czasu, gdy w Próchenkach funkcjonowała prawosławna cerkiew. Rzuca on nieco światła na historię tej ikony, której losy są naprawdę ciekawe, ale o tym może kiedy indziej. Dziś zamieszczam pozyskane dokumenty wraz ze swoim tłumaczeniem.

Chełmski duchowy konsystorz 

Sprawa dotycząca umieszczenia w ikonostasie nad carskimi wrotami, znajdującej się w prócheńskiej cerkwi ikony Matki Bożej Bolesnej.

Początek: 28.02.1908 r.

Koniec: 10.03.1908 r.

Przekazano do archiwum 15.12.1911 r.

28.02.1908 r

Do Jego Eminencji

Przewielebnego Eulogiusza, 

biskupa chełmskiego i lubelskiego.

Deputowanego Dumy Państwowej

Sprawozdanie

kapłana Cyryla (Kiriła) Ostrowskiego

Proboszcza Prócheńskiej Prawosławnej Parafii

Guberni Siedleckiej, Powiatu Konstantynowski

Podczas rewizji parafii powiatu konstantynowskiego w minionym roku, Wasza Przewielebność pozwoliła sobie zwrócić uwagę na znajdującą się w prócheńskiej cerkwi miejscowo czczoną cudowną ikonę Matki Bożej Bolesnej. Jeszcze w czasach unii (mój dopisek - funkcjonowania parafii grekokatolickiej) do tej ikony  przywożono chorych w celu uzyskania pomocy i uleczenia, także dziś równie często chorzy zwracają się do tej ikony z najdalszych miejscowości, nie tylko prawosławni i nowokatolicy (zapewne byli unici,  którzy przeszli na katolicyzm po ukazie tolerancyjnym z 1905r) a także ludność tradycyjnie katolicka. Ikona ta znajduje się w cerkwi po lewej stronie miejscowego rzędu (? rus. наместный ряд) ikon. Corocznie w dziesiąty piątek po Wielkanocy odbywa się uroczyste nabożeństwo i święto (odpust?). Dla dalszego pogłębienia świątecznej uroczystości, a także dla podtrzymania w prawosławnej wierze, tych parafian prócheńskiej parafii, którzy pozostali wierni prawosławiu, padając do świętobliwych stóp Waszej Przewielebności, ośmielam się pokornie prosić: raczcie zezwolić na umieszczenie tej ikony w ikonostasie nad carskimi wrotami, tak aby mogła być opuszczana dla ucałowania przez modlących się i wszystkich przybywających chorych. 

Proszący pokornie sługa Waszej Eminencji, 

kapłan Cyryl Ostrowski

11.02.1908 r.

O umieszczeniu znajdującej się w prócheńskiej cerkwi ikony MBB w ikonostas nad carskimi wrotami tejże cerkwi
żródło: Archiwum Główne Akt Dawnych Sygnatura 35/99/0/1/405

Lem pisał, że społeczeństwo bez przeszłości to zbiegowisko - i myślę, że wiele w tym prawdy. Bez rzeczy, które nas łączą jesteśmy tylko zbieraniną ludzi, a dopiero wspólne przeżycia i wspomnienia tworzą między nami więzi, których istnienie jest niezbędne do stworzenia wspólnoty. Może się wydawać że jedyna historia jaka nas dotyczy, to to czego możemy nauczyć się w szkole, usłyszeć w telewizji czy radiu. Czasami jednak zapominamy, że nie ma jednej wersji historii, bo nie sposób przedstawić każdej sytuacji z każdego punktu widzenia. Tak zwana wielka historia, dotycząca całego narodu, często przysłania tę małą, dotyczącą zwykłych ludzi i niewielkich społeczności. Oczywiście wszystko ma swoje zalety, i ucząc się w szkole tego jednego, słusznego punktu widzenia, możemy stworzyć w miarę jednolite społeczeństwo. Ale co jednak z tym, czego doświadczali nasi przodkowie? Z tym, o czym usłyszeć możemy jedynie od naszych babć i dziadków? Czy to jest mniej ważne?

Historia społeczności to swego rodzaju sztafeta pokoleń. Starsi przekazują młodszym, to co sami usłyszeli od swoich poprzedników. Po drodze zawsze coś się gubi, coś zniekształca, ale też każdy może dopowiedzieć nową, swoją opowieść. Dlaczego jednak godzimy się na utratę wspomnień i historii swoich rodzin. To właśnie te opowieści tworzą naszą tożsamość. Sprawiają, że jesteśmy odrębnymi ludźmi, ale też łączą nas w społeczności. Bez nich pozbawieni jesteśmy tożsamości, a bez tożsamości jesteśmy tylko szarą, bezimienną zbieraniną.

***

Przekonałem się o tym, że ludzie przeświadczeni są o bezwartościowości swojej wiedzy, nie wierzą w cenność tego, co przechowują we własnych wspomnieniach. A nie ma mniej, czy bardziej ważnej opowieści. Każda z nich jest częścią układanki, które wspólnie tworzą całość. I utrata nawet najmniejszego fragmentu jest stratą, której nie zastąpią żadne informacje z podręczników. Każda rodzina ma do opowiedzenia swoją historię i nawet w najbardziej niepozornej z nich, nasza mała historia, z pozorów oderwana od wielkich wydarzeń, może być z nimi związana.

Na szczęście dziś są ludzie, którzy przywracają nam pamięć o losach unickich męczenników, wiemy co nieco o II wojnie światowej, ale to tylko niewielki urywek tego co nas dotyczy. Kto dziś pamięta o Bieżeństwie, kto zdaje sobie sprawę z tego skąd wzięli się unici? To wszystko było częścią życia naszych przodków, ich codzienności, w której nierzadko kryły się zapomniane dzisiaj dramaty. Niedługo wszystko to może być zapomniane, a niepamieć pozbawi nas tożsamości.